Sene: 1995. Orta Doğu Teknik Üniversitesi’nde günün ilk dersinin başlangıç saatidir 8:40. ODTÜ’de iken zaman ne de çabuk geçerdi. Gerçi hala öyle, ama o zamanlar gençlik vaktimizde o hıza daha rahat ayak uydurabiliyorduk biz ODTÜ’lüler.

8:40 dersine yetişebilmek önemliydi 90’lı yıllarda. İlk derse yetişebilmek… Bazen kolaydı, bazen zordu. Bu kolaylıklar ve zorluklar yerleşkeye uzak ya da yakın bir muhitte oturmanıza bağlıydı. Okula yakın bir yerde oturmak ve dahi A-4 kapısından kampüse girip yürüyerek derse vaktinde ulaşmak büyük lüksmüş, onu sonradan anladım.

Sonradan öğrendiğim bir başka deneyim de ODTÜ’nün otostop kültürüydü. Büyük ihtimal şu an bile devam ediyordur bu alışmışlık. Hazırlık sınıfındayken ODTÜ’ye yakın bir yerde bekâr evinde kalırken, sabah kahvaltısı sonrası yola çıkar, bir ihtimal otostopa duracak bir gönüllü arardık. Bu da çoğunlukla ya hocalar ya da zengin öğrenci takımı olurdu.

Otostopa duran olmadı mı (zaten sağ elimiz bu modda olurdu) ver elini A-4 kapısı. A-4 kapısı çok da uzak değildi aslında. On dakikada geçerdiniz bu kapı girişinden, tabiî öğrenci kimliğinizle. Kapıdan geçince önünüzde bir iniş yolu sizi karşılar. Zaten ayaklarınızı salıp adım atmanız yeterlidir bu yolu inmek için.

Aşağıda sizi sol tarafta ODTÜ EBİ Misafirhanesi ve SunShine Cafe karşılardı; sağ tarafta ise hocalara tahsis edilmiş konutlar. Tam karşınızda ise 2. Yurt tüm heybetiyle sizi selamlamaktadır. Yokuş bitince sağa dönüp ilerlerseniz sağda İş Bankası, onun alt tarafında PTT ve diğer bankalar ve en nihayetinde ODTÜ Çarşı ya da alışveriş merkezi sizi karşılar.

O gün PTT durağından kalkan servise yetişebilmişseniz eğer ODTÜ’nün Eğitim Fakültesi’ne kadar giden bir Ring otobüsüne binme bahtiyarlığına nail olmuşsunuzdur ve 8:40 dersine erkence gidebilme kapısını açmışsınız demektir. Dersten önce de bir çay içimlik süre de kalmıştır zaten size mutlulukla.

Bu ring kaçmışsa eğer, çoğunlukla dakika ya da saniyelerle kaçardı ve çoğu zaman arkasından bakar duygulanırdım, hadi o gün yürüyüş günüdür. Oradan Eğitim Fakültesi ortalama yarım saat sürer tabanwayla. Hadi pabuçlara kuvvet o zaman!

Sonraları başka bir muhite taşındım. Bu yerlerden biri Kolej Libya Caddesi’ne yakın olan İncesu Caddesi tarafındaydı. Sonraları oradan ayrılıp Kızılay’ın Meşrutiyet Caddesi’nin bitimindeki ve metronun Kolej durağından Libya Caddesi’ne doğru gelince Mithatpaşa Caddesi’yle kesiştiği yerde olan Sivaslılar Yurdu’nu mesken tuttum. Sabahları daha erken uyanıp yurdun hemen karşısındaki çile bayırını tırmanıp sabahları genelde boş olan Kızılay’ı da geçip ya ODTÜ minibüs duraklarına ya da ODTÜ’ye giden belediye otobüsüne ulaşmam gerekiyordu. Otobüs hem çok bekletiyor, hem de bayağı kalabalık oluyordu.

Artık ODTÜ’nün A-4 kapısını unutmuş, genelde ana giriş-çıkış olarak kullanılan A-1 kapısını kullanır olmuştum. Sonradan A-1 kapısının yakınına ODTÜ-Kızılay Metrosu gelecekti. Bu şimdiki öğrenciler için büyük imkândı. Bizim zamanımızda yoktu tabiî bu metroyla gelebilme olayı.

Vaktinde mezun olamayınca, sonradan baktım bu olay böyle olmayacak ODTÜ’nün içindeki kendi yurtlarında kalmaya karar verdim. 2. Yurt ’ta ve 1. Yurt ‘ta rahat da ettim. Artık yukarıda bahsettiğim eski yolu pek kullanmıyordum. Yurtlar bölgesinden çıkınca ODTÜ Devrim Stadyumu’nun bulunduğu güzergâhı kullanıyordum. Sağ alt tarafta da basket ve toprak futbol sahaları ve de Gymnasium binası bütün heybetiyle görülebiliyordu. ODTÜ içinde iklim bile farklıydı. Belki de yoğun bir ağaçlık alan olmasındandı, bu geniş üniversitenin.

8:40 sonlara ve mezuniyete doğru beni mutlu etmeye bile başlamıştı.

Hala tatillerde ODTÜ’ye giderim. Metroyla da gelirim ya da ODTÜ içine girmeyip düz devam eden minibüslerle de. A-1 kapısından minyatür diplomamı gösterip girdikten sonra, eski alışkanlık, otostop çekmek kolaylığını yaşarım. Önce ODTÜ içinde dolaşan toplu taşıma araçları gelirse kapıdan onlara biner, ODTÜ Ormanı’nı seyrede seyrede, hiçbir yere yetişme kaygım olmadan gezerim.

Artık 8:40 vakti hiç kaygılandırmıyor beni. Belki öğrencilik zamanlarımda da kaygılandırmamalıydı ama yetişilmesi gereken bir ilk ders vardı. Belki de çaresi, bazı ODTÜ hocalarının uyguladığı gibi ilk dersi 9:00’da başlatmaktı. Ne dersiniz? Ama ona da geç kalanlar oluyordu demek bana düşmez saygıdeğer dostlar.

Evet, 8:KIRK yalnızca bir ifade değildi. 8:40 anlamlı bir kültürdü veyahut gelenekti.

Satılmış Ümit ÇETİNKAYA

23.12.2024

Ağlı

The post 8:KIRK first appeared on Karabük Haber Merkezi.

Nedir bu ying ve yang veya altın orda ve hatta daha birçok kuramı da olan bu felsefe. Ying ve yang bir sembol ve bu sembolde bir tarafın siyah ve diğer tarafın beyaz olduğunu arada da bir S harfini andıran ayrım olduğunu görürüz. Basit gibi gözükse de derine inildikçe anlaşılması güç olan bu sembol irdelendikçe farkli değerler katıyor bizlere:

Bu Çin teorisine göre, evrende iki kuvvet var. Yin pasif, negatif bir güçken yang ise aktif, pozitif bir güçtür. Bu teoriye göre, bu kuvvetler mevsimlerde, yiyeceklerde ve doğadaki ve dünyadaki diğer her şeyde mevcuttur. Bu kavramlar ayrıca geleneksel Çin tıbbında tanı ve tedavi için de yardımcıdır. Örneğin gökyüzüne bakıldığı zaman ay ve güneş, mevsimlere bakıldığı zaman da yaz ve kış dengesi yin yang felsefesini oluşturur. Hatta hastalıkların bu dengenin bozulmasından doğduğuna dair inanışa göre alternatif tıp teknikleri türetilmiş.

Bu felsefenin en sevdiğim kısımlarından biri de aydınlık karanlıkla dengede. Aydınlığı oluşturan karanlık veya karanlığın farkındalığı için de bir aydınlık gerekli. Herhangi birini red gibi bir durum söz konusu değil. Vücudumuzda da bu böyle birçok bakteri florasıyla birlikte yaşıyoruz. Ancak bunlar dengeden çıkarsa hasta oluyoruz. Veya kanser denen hastalık kendi vücudumuzdaki bölünen hücrelerinin dengesinin kontrolsüz çoğalmasından doğuyor.

İşte böyle her şey zıtlıkların bütünlüğüyle ve dengede güzel. Duygularımız da böyle. Hareketlerimiz de böyle. Aşırılık ve altın ortanın dışına çıkılması kişinin fiziksel ve ruhsal bütünlüğüne zarar getiriyor. Farzı misal hastalıktan kurtaran ilaci dahi zehirden ayıran DOZUDUR. Bir başka yazımda da bu denge konusunda Heraklitos ve Aristonun da fikirlerini irdelemek güzel olur.

The post DENGE first appeared on Karabük Haber Merkezi.

Muş Malazgirt’te iken bir defasında, sanırım Pazar günüydü, Malazgirt Anıtı’nı ve çevresini gezmeye gitmiştik dostlarla. Gezilesi görülesi bir yerdir. Adeta Malazgirt’in simgesi gibidir. Anıtı gezdik, güzel fotoğraflar da çektik. Lakin çıkarken, duvara tırmanıp dışarıya atlamamız gerekiyordu. Arkadaşlar zorla da olsa başardılar. En son sıra bana gelince, yardım alacak kimse kalmadı. Duvardan da tırmanıp kendimi yukarı çıkartamadım. Sağ olsunlar arkadaşlar yukarıdan ellerini uzatarak tırmanmama yardım ettiler. O günden sonra arkadaşlığın ne kadar kutsal bir duygu ve yardımlaşma mekanizması olduğunu daha iyi idrak edebildim.

Bir gün de yine arkadaş ortamında Meslek Lisesi’ndeyiz. Aklıma bir soru geldi. Hani Anadolu’da yer alan liselere teknik olarak “Anadolu Liseleri” diyebiliyoruz, ama Ülkemizin Avrupa yakasındaki liselere acaba “Anadolu Lisesi” diyebiliyor muyuz? Bu soruya cevap alamadım maalesef. Oradaki ortam da başkaydı.

Şimdiki görev yerimse Kastamonu; bilenler biliyordur. Burada da farklı ve mütevazı bir hayat var. Bu yazımı karlı bir Kasım sonu gününde yazıyorum. Yine muhabbet arasında konuşurken, sabahleyin karlı ve buzlu bayır yoldan, okula çıkamayan arabalarımızdan dem vuruyorduk. Konuya müdahil olduğumda; önden çekişli arabaya zincirin ön tekerlere, arkadan çekişli araba için de zincirin arka tekerlere takılması gerektiğini söyleyiverdim. Bir öğretmen arkadaşımız da, acaba önden çekişli doğru da; arkadan çekişli yerine arkadan itişli mi demeliyiz diye bir serzenişte bulundu. Evet, arkadan çekişli arabalar için “arkadan itişli” demek teknik olarak daha mantıklıydı.

Yine lafa atılıp bunların yerine: “Yandan Çarklı” desek daha espritüel olmaz mı deyiverdim. O sırada yandan çarklı bir çay içiyorduk, muhabbet ederek.

Sonradan baktım ki; “Yandan Çarklı” deyiminin üç anlamı varmış:

1. Şekeri yanına konmuş olan kahve veya çay. “Usta, iki yandan çarklı yap!” gibi.
2. Bir omuzu düşük olarak yürüyen kimse.
3. Çarkı yanda olan gemi.

Satılmış Ümit Çetinkaya

26 Kasım 2024

Ağlı/Kastamonu

The post YANDAN ÇARKLI first appeared on Karabük Haber Merkezi.

Dünü; öyle kolay kolay, istisnalar haricinde, unutamazsınız. Dünü unutsanız bile, kişileri, duyguları ve olayları unutamazsınız. Herkesin dünü; farklı uzunluklardadır ve farklı yaşanmışlıklarla ve tecrübelerle doludur. Uhrevi bakış açısıyla “düne” gitti diyebilirsiniz lâkin dünyevi bakışla dün; “Öyle Kolaysa Git Başımdan!” denilebilecek bir mevzu mudur tartışılır.

Dün; ahiretin tarlasıdır çünkü. Tarlayı, ekip biçmenin zamanıdır. Mevsim mevsimdir. İlkbahar, yaz’ı; sonbahar, kış’ı vardır. Sevinç, mutluluk dolu olabileceği gibi; üzüntü, sıkıntı ve dert deryası da olabilir geçmiş. Bazen ”Bu da geçer ya Hû!” diyebileceğiniz gibi, bazen de “Bitse de gitsek!” diyerek canımız sıkılabilir.

Gelecek gelmedi diye de, onu hiç düşünmeyeceğiz anlamı da çıkarılmamalı elbette. Gelecek bir sermaye ve lütuftur. Ona iyi hazırlanmalıdır. İnsan plan yapmakla yükümlüdür. Plansızların da mutlaka en az bir planı vardır. Bu; hiçbir şeye inanmayanların da en az bir şeye inanıyor olmaları gibi bir gerçektir.

Ne zaman bu dünyadaki geçmişimize veda edeceğimizi bilemediğimiz için, mutlaka gerçekleşecek ve yaşanacak olan geleceğe hazırlıklı olmamız ve bunun için plan yapmamız gereklidir. Aslında bizim için, şu an uzak bile görünse de, asıl gelecek olan: “Ahirettir.”

Günlük, haftalık, aylık, yıllık ve bir ömürlük planlarımız olmalı ve hedeflerimizi doğruca ve gerçekçi olarak ortaya koymalı; taşları yerine zamanında ve sağlam şekilde oturtmalıyız. Dünyadaki itibar, makam ve şanımızın; ahiretteki mekânımızı garanti etmeyeceğini hayat düsturu olarak akılda tutmalıyız.

Gelelim Şimdi ’ye: Şu anda bu yazımı yazıyorum sizlere. Sizler bu yazıyı henüz okuyorken ve tefekkür ederken, benim için şu vakit, geçmiş zaman; sizin şimdiniz olacaktır.

Merak ettiğim konuysa şu: “Acaba gelecek de bir gün gelecek mi?”

Bitirirken salata severler için, bir tarif vermek istiyorum. Bu basit bir tarif: Birazcık dün, bolca şimdi, az biraz da yarından oluşan bir salataya ne dersiniz acaba?

Salata sevmeyenleriniz içinse: çorba olarak, dün; ana yemek olarak, şimdi; tatlı olarak da, biraz gelecek benden olsun.

Saygıyla, selam ve dua ile…

Not: Konu, Johannes Hepp’in “Homo Dijital, 21. Yüzyılda Bizi Zorlayan 21 Nevroz” isimli kitaptan esinlenilmiştir.

Satılmış Ümit Çetinkaya

8 Kasım 2024 – 21 Kasım 2024

Ağlı/Kastamonu

The post SALATA first appeared on Karabük Haber Merkezi.