Yavru Tembel Kedi
Yeni kedim Zıpzıp artık resmen kardeşim olmuştu. Aşılarını yaptırdık ve ona bir tasma aldık. Çok mutluydum. Ara sıra beraber gezmeye çıkıyorduk ve oyun oynuyorduk. Ona çok bağlanmıştım.
Fakat hareketleri tuhaflaşıyordu. Başlarda mutlu görünse de gün geçtikçe mutsuzlaşıyor ve karamsarlaşıyordu. Hatta bazen ağzında yemekle evden kaçma denemeleri bile yapıyordu. Ben bir gün “Yeter” deyip onun evden çıkmasına izin verdim ve onu takip etmeye başladım.
Onu bulduğum yere doğru gidiyordu. Hedefe ulaştığımızda da gözlerime inanamadım. Bir tane yavru kedi vardı. O da aynı Zıpzıp’ı bulduğum gibiydi. Üşüyordu. Meğer Zıpzıp, yavrusu yanında olmadığı için üzgünmüş. Yavru kediyi de aldım ve eve götürdüm. Ailem kediyi kabul etti.
Onu güzelce doyurup banyoya soktum çünkü biraz pislenmişti. Banyodan çıktıktan sonra kurulandı ve yeni hayatına başladı. Başlarda biraz korksa da zamanla alıştı. Zıpzıp’ın da neşesi yerine geldi. Eskisi gibi yerinde duramıyor ve yine zıplıyordu.
Fakat yine bir şey unutmuştuk. Yavru kediye bir isim lazımdı. Zıpzıp’ın tam tersi bu kedi zıplamak yerine yan gelip yatıyordu. Tembel bir kediydi. Bende ismini “Tembel” koymaya karar verdim. Aşılarını yaptırdık ve tasma aldık. Artık iki kedim vardı!
Yazan: Ömer Berat Çetinkaya