Bugün
içimde rengârenk kuşlar kanat çırptı,
göğsümde bir bahar kıpırtısı,
suskunluğumda ince bir sevinç.
Bir tohum düştü toprağa,
usulca…
o tohum
yem oldu içimdeki kuşlara.
Her gagada biraz umut,
her çırpınışta biraz cesaret büyüdü.
Zaman,
alkışlanası bir dizi olay gibi aktı,
ve tek bir kare
kaldırdı ayağa
insana dair tüm inançlarımı.
O an anladım:
Bazen
bir bakış,
bir dokunuş,
bir an
yeter yeniden doğmaya.
Ve ben,
içimdeki kuşların
kanadında
yeniden öğrendim yaşamayı.