Ufkun ötesinde doğarken bir umut
Sızlıyor yüreğim zifiri fenalıkta
Karanlıkta ufak bir ışık hüzmesi
Direniyor varlığın orta yerinde kalmaya
Ben nasılım biliyor musun bu çöllerde
Dışa akan yaşları içime akıttım sessizce
Korktum çalarlar mı gözyaşımı benden
Korktum içimdeki iyiliği öldürmelerinden
Hırs, amansız bir savaş ve her daim bir hurda
Göğsünün ortasındaki yumruk kadar kas kütlesi
Yorulmadı mı katrandan, sönmedi mı kederden
Bıkmadı mı bıraktığın gözyaşlarını avuçlamaktan
Ölüm kadar yakın bir nefes ve şah damarındaki nabız kadar yakın
Gece koyduğunda başını yastığına
Susabiliyor mu düşünceleriniz, durabiliyor mu vicdanınız
Kanamıyor mı hiç ciğerinizdeki sertleşmiş damarlar
Uzun ince gözüken bir yol gibiydi ömrüm
Sevdim insan olmayı, insana değer katan doğayı
Özüme baktıkça öze dönmeyi, ateşe baktıkça odun olmayı
Ama dayanamadım yeşerenin kül olmasına, dayanamadım kuruyla yaşın bir pişmesine
Benim gayem doğduğum gibi kalmak
İnsandan doğma insan olmaksa en büyük şerefim
Damarlarımda gezinip duruyorsa o asil kan
Sonuna kadar mücadele ederim, kesilse bile nefesim
Buydu bizi biz yapan
Vicdandı,merhametti,empatiydi.
Ne anlamı kalırdı çıkarırsak bir yemekten
Tuzunu,otunu,biberini
Ağlayan bir kardeşim olsa köşede
Göz pınarlarım tutabilir mi kendini
Derdi olan bir balık olsam nehirde
Su içinde yüzsen bile söndürebilir mi yangını
Anla,gör,bak ve hisset
Koşturma sağdan sola, bir fark et
Kabeye kadar gitmene gerek yok yıkmak için
Bir bakışın, bir hareketin, bir kelamın yetip durur için için
Ne ara böyle olduk biz biçare dertten muzdarip
Asma kilit nedir bilmezmiş eski atalarımız, bize bi garip
Güven,hırs,sadakat,vicdan sözlükten kayıp
Ben de bulamadım bağlamını, kullanacak bir tanıdık
Karanlığa küfretme kalk bir ışık yak dediler
Işık bulamadım ama mum arıyorum ben de
Mum da bulamazsam, ateş olurum bu yolda
Yeter ki sönmesin içimdeki iyilik, temiz kalsın göğsümdeki yumru.